Kada se disk degeneriše, ostala vlakna mogu  biti jako slaba tako da unutrašnji mekani centar izađe napolje i prođe u spinalni kanal. To se naziva hernijisan, iskrivljen, pocijepan, disk. Ako materijal diska pritiska nerve to može uzrokovati išijas, utrnulost i slabost u rukama i nogama.


​Dekompresivna terapija je kompjuterski kontrolisana mehanička trakcija koja stvara negativni pritisak u centru diska. Ovaj negativni pritisak vuče kiseonik, vodu i hranljive materije u disk iz susjednih pršljenova. Taj negativni pritisak takođe vuče prosuti materijal iz diska nazad u disk i oslobađa nerve pritiska.Ovo može spriječiti išijas i ostale simptome nervne kompresije.

Spinalna dekompresivna terapija za lumbalni dio kičme generalno traje 10-30 minuta po terapiji. Dekompresivna snaga zavisi od starosti pacijenta, vrste stanja i od toga koliko je stanje akutno. Za mlađe i više akutne pacijente se koristi dekompresija sa manje snage. Dekompresivna snaga za lumbalni dio kičme je generalno izmedju 20 i 30 kg.

Spinalna dekompresivna terapija za cervikalni dio kicme obično traje oko 15 minuta. Snaga trakcije korištena za cervikalni dio kicme obično je između 10 i 20 kg.

NA KOJI PRINCIP FUNKCIONIŠE SPINALNA DEKOMPRESIJA?

Spinalna dekompresija je kompjuterski kontrolisana da bi stvarala negativni pritisak (vakum efekat) unutar spinalnih diskova.

Stvaranje negativnog pritiska podstiče protok hranljivih materija i kiseonika unutar diskova iz susjednih pršljenova, što omogućava disku da se liječi.


Spinalna dekompresija takođe može vratiti diskus herniju nazad na svoje mjesto što, zajedno sa povećanom ishranom diska, može obnoviti visinu i integritet oštećenog diska.

Svaka dekompresija  je kao hrana za gladni disk.


Kompjuterizovana spinalna dekompresija je efikasnija od ranijih oblika trakcije, jer računar prati  količinu mišićnog otpora 150 puta svake sekunde, i prilagođava količinu trakcije kako bi se smanjili nelagodnost i mišićni otpor.

 

KOMPJUTERIZOVANA SPINALNA DEKOMPRESIJA

Difuzija zahtijeva pokrete diska.


Sjedenje stvara kompresiju na disk i sprečava difuziju. U jednom istraživanju, sonde postavljene unutar diskova kod volontera su pokazale da nakon 40 minuta sjedenja, ćelije unutar diska pokazuju znakove stresa usled gubitka kiseonika i hranljivih materija.

Kao i druge ćelije, kada su lišene ishrane i kiseonika, i ćelije diska nakon nedelju dana mogu umrijeti. Jedan nezdravi disk je slabiji i u nemogućnosti je da izdrži stres svakodnevnih aktivnosti. Mali rascjepi se pojave u vlaknima diska. Disk gubi vodu i počinje  da se suši.

ISTRAŽIVANJA

Časopis "Journal of Neurological Research" iz aprila 1998: U dvadeset medicinskih centara, oko 778 pacijenata sa diskus hernijom je bilo u prosjeku na oko 20 dekompresivnih terapija sa ciljem smanjenja bola na 1 od 10 ili 0 od 10.
Ove studije su pokazale ukupno 71% uspješnosti.
53% uspjeha sa ekstruduranim diskom, kod najtežih slucajeva diskus hernija
73% uspjeha sa jednim hernijisanim diskom
72% uspjeha sa više hernijisanih diskova
68% za faset sindrom
68 % uspjeha za ljude kod kojih operacija nije uspjela
 
Časopis "Journal of Neurosurgery" iz 1994:  "Dekompresija smanjuje pritisak unutar lumbalnih diskova do negativnog 100mm Hg za razliku od pozitivnog 100mm Hg stojeći, ili pozitivni 140mm Hg sjedeći. Negativni pritisak dovodi disku tečnost i hranljive materije."

Spinalna dekompresivna terapija je najefektivnija konzerativna terapija današnjice kod liječenja diskus hernija i degenerativnih spinalnih diskova, i koja sprječava operaciju u oko 80% slučajeva kod pacijenata koji bi inače otišli na operaciju. Sama operacija ima efekat u manje od 50% slučajeva.

KAKO IZGLEDAJU TERAPIJE I KOLIKO IH JE POTREBNO?

Više sprovedenih istraživanja je pokazalo da klinički rezultati sa dekompresivnom terapijom, zahtijevaju minimum od 20 terapija, od 3 do 5 puta nedeljno. Komplikovaniji i teži slučajevi zahtijevaju oko 40 terapija.


​Tokom dekompresivne terapije pacijent leži udobno na specijalnom stolu. Za terapiju lumbalne kicme kajiševi su postavljeni oko struka i rebara za stabilizaciju pacijenta, i oko članaka za trakciju. Za terapiju cervikalne kičme, glava pacijenta je stabilizovana posebnim jastučićima ispod baze lobanje, i trakom preko čela.